Je bent niet gek.

Ik geloof niet dat de meeste mensen die bij mij komen ziek zijn.
En ik geloof ook niet dat ze vooral beter moeten leren denken.

Wat ik wél geloof?
Dat we een samenleving hebben gebouwd die eigenlijk niet meer

zo goed werkt. Niet voor gewone mensen zoals jij en ik.
En dat we vervolgens verbaasd zijn dat mensen vastlopen.

We noemen het depressie.
We noemen het angst.
We noemen het burn-out.

Dat klinkt medisch.
Maar vaak is het existentieel.

Je bent niet kapot.
Je bent de weg kwijt, je hebt je bewegingsvrijheid verloren.

De ruimte om jezelf te zijn.

In de psychologische zorg zijn we gedrag gaan classificeren,
zonder werkelijk te kijken naar de context waarin dat gedrag

is ontstaan.

Alsof je los verkrijgbaar bent van je omgeving.
Alsof aanpassen geen intelligentie is.
Alsof spanning geen signaal is, maar een fout.

Wat ik zie

We hebben geleerd om door te gaan.
Ons aan te passen.
Het logisch te maken.

We denken, analyseren, verklaren.
En ondertussen wordt het stiller van binnen.

Verliezen we het contact.

Wat we dan angst, depressie of burn-out noemen, is vaak geen stoornis. Het is spanning die ontstaat als je te lang niet luistert naar wat er in jou leeft.

We zijn gaan fixen wat eigenlijk wil spreken.
We zijn gaan dempen wat richting wil geven.

En we zijn gaan normaliseren dat het leven ‘wel oké’ is.

Maar ‘wel oké’ is voor veel mensen een stille vorm van opgeven.

Is dat wat je aan het eind wil zeggen? "Het was wel oké"?

Hoe ik werk

Ik werk vanuit het besef dat je jezelf ergens onderweg hebt verlaten.
Dat is geen stoornis.
Dat is een strategie.

Een slimme strategie zelfs, destijds, toen.
Maar wel één die je nu meer kost dan oplevert.

En eerlijk in een maatschappij die de weg kwijt is, is het haast ondoenlijk om niet met regelmaat je eigen pad te verlaten.

Juist nu komt het aan op weten wie je bent, weten wat je vindt,

wat je voelt, wie je wilt zijn, waar je voor staat. Ik geloof dat we daar

allemaal in de komende tijd meer en meer op aangesproken gaan worden.

Dat is mooi, dat brengt ons naar meer authenticiteit, meer menselijkheid.

En het is ook spannend, want wie ben je dan eigenlijk, wie wil je zijn,

waar sta je voor?

Je komt niet verder door nog beter je best te doen.
Maar door iets te doen wat zelden wordt aangemoedigd:

Stil te staan,
te voelen
en verantwoordelijkheid te nemen voor wat je eigenlijk al weet.

Dat vraagt moed.

Daar ben ik van.

En daar hou ik van.