Waarom moed geen luxe is, maar noodzaak

Moed is geen karaktereigenschap.
Het is geen borstklopperij.
En al helemaal geen “je moet gewoon even”.

Moed is wat er nodig is als je leven prima oogt,

maar 't vanbinnen schuurt.
Als je niets te klagen hebt.
En er tóch iets zit te knagen.

Ik zie het dagelijks. Mensen die het goed doen. Functioneren. Doorrollen. Die zeggen: "Ach, het gaat wel, mag niet klagen".

En ondertussen steeds verder van zichzelf afdrijven.

Niet omdat ze zwak zijn.

Maar omdat ze te lang in de coulissen zijn blijven staan van hun eigen leven.

Omdat ze denken dat iedereen om hen heen 'het' 'snapt' en ze eigenlijk vooral druk bezig zijn om niet door de mand te vallen.

Mijn visie, in het kort

We maken het vaak onnodig ingewikkeld.

We plakken labels.
We fixen.
We analyseren kapot.

Alsof een depressie een virus is.
Alsof angst iets is dat je “hebt”.
Alsof jij het probleem bent.

Dat geloof ik niet meer.

Wat we depressie, angst of burn-out noemen, is vaak geen ziekte op zichzelf.
Het is een beschrijving van gedrag dat logisch wordt als je te lang jezelf hebt ingehouden.
Als je je hebt aangepast.
Als je je moed structureel hebt uitgesteld.

Stoppen met jezelf fixen is soms de moedigste stap die je kunt zetten.

Mijn eigen reis

Ik ben jarenlang een keurige, standaard gz-psycholoog geweest.
Goed opgeleid.
Netjes binnen de lijntjes.
Verantwoord. Bekwaam. Professioneel.

Veilig.

En dat ging best goed. Ook al wist ik beter.

Tot de wereld gekker werd. De systemen ongezonder.

Tot ik merkte dat ik steeds vaker dacht:
"Dit is niet het hele verhaal.
We zijn bezig met symptomen, terwijl de kern ongemoeid blijft."

Ik zag het bij cliënten.
En uiteindelijk ook bij mezelf.

Moed bleek steeds weer de ontbrekende schakel.
Niet groots en meeslepend.
Maar klein. Concreet. Dagelijks.

De moed om te voelen.
De moed om niet meteen te rationaliseren.
De moed om jezelf niet langer als “stuk” te zien.

Daar heb ik kleur bekend.
Niet tegen de psychologie.
Maar vóór de mens.

Ik ben nog steeds GZ-psycholoog.

Verantwoord, bekwaam, professioneel.

Maar ik ga mijn eigen weg.

Ik werk niet meer binnen het huidige zorgstelsel.

En moed, moediger worden en bemoediging is de focus van alles wat ik doe.

Ik geloof echt dat er niets belangrijkers is dan dat.

Er zijn weinig problemen die niet ontstaan door een gebrek aan moed.

En er zijn weinig dingen die niet opgelost kunnen worden met een beetje

meer moed.

Dus bij mij geen DSM-diagnoses,

ik ga je niet fixen,

je bent geen broodrooster.

Bij mij kun je moed halen.

En met die moed, kun jij doen wat jij 'moet' doen.

Voor jou.

Wie ik ben, buiten de spreekkamer

Ik ben een veelzijdig mens, niet het stereotype psycholoog uit de film.

Ik speel theater, ik regisseer.
Ik zing. Ik scat.
Ik doe een dappere poging om te leren drummen.

Omdat expressie geen hobby is.
Het is een vorm van lef.

En dan is er Max. Mijn kat.
Onafhankelijk. Eigenwijs. Ongevoelig voor labels.
Een uitstekende leermeester, doet wat ie wil en

verwacht dat het leven hem altijd geeft wat ie nodig heeft.

Voor wie dit is

Dit is niet voor mensen die bij alles “ja maar” zeggen.
Niet voor wie vooral gelijk wil krijgen.
Niet voor wie wacht tot het leven vanzelf begint.

Dit is voor jou als je voelt: er zit meer in mij dan dit.
Maar je niet goed weet waar je moet beginnen.

En nu?

De vraag is: hoe lang blijf je nog in de coulissen staan van je eigen leven?

Dit is geen generale repetitie.

Wil je laagdrempelig beginnen?
Mijn mini-training ‘Leren voelen’ is precies daarvoor gemaakt.
Niet zweverig. Niet soft. Wel eerlijk. En praktisch.

Een eerste stap.
Geen grote sprong.
Maar wel een moedige.

[Lees hier meer over ‘Leren voelen’]

Of neem contact op als ik iets voor je kan betekenen.

Moedige groet,

Renie